ایلام نفسهایش را برای حسین(ع) شماره کرد؛ هر تعزیه، هر چمر و هر اشک، پیمانی بود با آقا که به زودی در قالب کاروانی از عشق، از این کوهها به سوی دشت کربلا روانه خواهد شد.
